Toespraak van de President van de Republiek Suriname,
Z.E. Drs. Runaldo Ronald Venetiaan, t.g.v. de viering van
140 jaar “Keti Koti”, op 01 juli 2003.

----------------------------------------------------------------------------

Excellenties,
Dames en Heren,

1 Juli 1863 staat in onze geschiedenis gemarkeerd als de datum van de afschaffing van de slavernij in Suriname. Deze mededeling vertegenwoordigt in al haar eenvoud een zeer ingrijpende gebeurtenis, zeker voor ons die er nu, eeuwen later, en vooral achteraf naar kijken. Voor de bevolking van toen, is er natuurlijk sprake geweest van een groeien naar die mijlpaal, inclusief de vragen en onzekerheden waar men zich voor gesteld zag.

Uit de annalen is ons bekend, wat slavernij betekent. Onvrijheid, onderdrukking, uitbuiting, bruut lichamelijk geweld, geestelijke en sociale ontworteling, ontkenning van de menselijke waardigheid.

In deze negatieve opsomming ligt tegelijk het belang geformuleerd van deze belangrijke dag.

De geneigdheid om al het kwaad dat in slavernij zijn belichaming vindt, te vergeten mag nooit de ruimte krijgen, niet in de eerste plaats om de liefde voor de waarheid, om de verklaring van veel dat daarop gevolgd is en om de verantwoordelijkheid van de schuldigen, maar vooral om de overtuiging dat ons Volk nooit meer enig aandeel zal mogen hebben in dit kwaad: slavernij.
Wij hoeven niet de gehele geschiedenis te beschrijven van het langzame genezingsproces van 1863 tot nu. Er zijn genoeg verhalen daarover, genoeg ervaringen uit eigen belevenis.

Wat wij wel nodig hebben, is het besef dat slavernij ons nooit meer mag overkomen, nooit meer in welke rol dan ook voor ons daarbij zou zijn weggelegd, nooit meer in welke vorm dan ook.

Ook in onze moderne tijden is er niets wezenlijk goeds te halen uit broederverraad, uit roof en verkrachting, uit verdeel en heers, uit diefstal van de vruchten van de arbeid van een ander, vernietiging van de waardigheid van een andere man, van een andere vrouw.

Natuurlijk zullen er reacties zijn, die zeggen dat de slavernij de daders van toen tastbare voordelen heeft gebracht, in de vorm van rijkdommen voor hen persoonlijk en voor de naties die zij vertegenwoordigden.

De boodschap “NOOIT MEER SLAVERNIJ” is in de eerste plaats voor de potentiële slachtoffers in het Suriname van vandaag, waar splijtzwammen proberen hun werk te doen, scheiding te brengen tussen de kinderen van de kust en de kinderen van het bos, scheiding te brengen tussen etnische groepen, tussen generaties, broeders en zusters.

Vandaag op “KETI KOTI DEY”, speciaal voor de kinderen van de afrikanen: Laat je niet pakken, laat je niet inpakken. De strijd voor de vrijheid is gevoerd in de jungle en in de stad. In het bos richtten de jagers hun musketten op de marrons, in de stad zijn de tongen niet voor niets afgesneden, de armen niet voor niets afgehakt, de zwarte helden niet voor niets levend verbrand.

Laat je niet inpakken Afrikan Srananman, Afro, Malata, Lay Ab, Dogla, Afu Ingi, Af Yampanesi, Basra Afrikan.
Laat je niet inpakken Surinamer.

Misschien is het goed vandaag op “140 JAAR KETI KOTI” iets te vertellen van de tori’s, de legendes van de oude afrikanen en onszelf de les daaruit voor te houden.

Tientallen krijgers van het vasteland van Afrika waren uitgenodigd om aan boord te gaan van een schip van de blanken, dat voor anker lag in één van de havens van het Zwarte Continent. De krijgers werden verwend. Er was een overvloed aan drinken en eten. Maar toen het tijd was om te vertrekken bleek,dat het schip was weggevaren tot op de zee.

Zij die zich onthouden hadden en niet genoten hadden van het zout van de blanke man, richtten zich op en vlogen de vrijheid tegemoet. De krijgers die zich tegoed gedaan hadden aan het zout van de blanke, konden niet meer opstijgen. Zij bleven gevangen op het schip van hun onderdrukking.

Dit is de boodschap voor alle Surinamers:

IN ONZE ONAFHANKELIJKHEID VAN GEEST,
LIGT DE KRACHT VAN ONZE VRIJHEID VERANKERD.

Afrikan Srananman, Moksi Afro, Ala Srananman,

WAN SWITI KETI KOTI !!!


******
 

© Copyright Kabinet van de President